Rouke van der Hoek
- Het bedoelde einde van de poëzie
- In het antieke huis met de dunne ramen
- sprak oma hardop – ook als zij alleen was –
- met haar huishoudelijk handelen mee:
- “Leg ik de kaas in de kelder.
- Zet ik het bord op het aanrecht.
- Nu nog even het kleed. Ziezoo.”
- Zo stuurde zij zichzelf door koude ruimtes,
- prevelde de dingen op hun plaats.
- De ultieme schikking waartoe de geschiedenis
- moet leiden was in haar huis bijna bereikt.
- Buiten voeren aken over de Oude Rijn, bedaard
- en statig alsof elke vracht de laatste kon zijn:
- “Hout naar de steigers,
- steen naar de wal,
- kolen naar de kachels.”
- Als ’s avonds na de afwas de frequentie van
- haar zinnen afnam en de poëzie overging
- in het best mogelijke einde van de schepping
- zagen wij achter Rijn en tuinderij
- de silhouetten van stad, watertoren, wolken
- samenvloeien in het doven van het licht.
Het magnetische noorden
- Niet de ijzige zee waarheen gewezen
- waar de naald steeds verder uitslaat
- hulpeloos ronddraait
- maar de afwijking zelf in het kompas.
- Niet de ondergrondse ijzerstromen
- Aardes rollend hoofd
- maar de herhaalde sprong van de kat
- naast de mus.
- De verdraaiing van je stem op de bandrecorder.
- Ook de onbedoelde faux pas
- het drijven op je tweede talent
- het hartstochtelijk meewerken
- aan zekere scheefgroei in je leven.
- Het is de reden waarom je onverwacht
- stilstaat op straat
- maar vooral: de sprong naast de mus
- en denken dat je wat hebt.
- 's Nachts
- 's Nachts varen de landstreken naar huis.
- Op volle kracht, elkaar met brandend boordlicht
- omzeilend. Het schuurt aan boomwortels,
- boegwater klotst in vijvers.
- 's Nachts wonen we in Midden-Duitsland.
- Langs het raam schaduwen de hardnekkigste
- creaturen van de gebroeders Grimm, zijzelf wellicht,
- treurend om iets van duizend jaar geleden,
- ze zijn het vergeten.
- 's Nachts sluit zich om ons het bos
- vol echo's van boerenkrijgen. Kinderen
- door wanhopige ouders achtergelaten
- bidden om wedergeboorte uit een wolf.
- Maar kijk, tussen de stammen een licht!
- Dan is het tijd. Ochtend. Opluchting.
- Hun lot is toch niet ons lot.
- Varen terug. Tongval weer vertrouwd.
- Enige twijfel blijft.
Wim Claessen, tekening uit Vaarwater
- Tegen de herfst
- Kijk, een wesp is een gat in de lucht
- ter grootte van een wesp
- gevuld met wesp
- niet met lucht. Cruciaal:
- meer wespen > hogere luchtdruk > zomers weer.
- Daarom: laat je niet slaan, blijf, help
- de lucht onder druk te houden
- opdat ons systeem niet bezwijkt.
- Maar geen ziel die dat begrijpt.
- Met dunne stemmen nemen ze afscheid:
- Go wesp, wesp
- moge het lied van je vleugels
- je ver vergezellen.
Hans van Eijk, omslag bundel Wespland
- Vogelgids
- Dit boek vertelt wat mensen in ze zagen:
- kneu, tapuit, paapje, wielewaal.
- Voorouders wijzend, roepend op het veld
- tot het juiste woord langs vliegt, ze knikken,
- namen zijn gedeeld gevoel.
- Pinksterfeest na pinksterfeest: klauwier,
- hop, smelleken, wouw, smient, dodaars.
- IJsvogel, buik vooruit, als vlam biddend
- boven blijde gerimpelde koppen.
- Daarom vogels kleuriger afgebeeld dan het grauw
- gescharrel buiten, makkelijke prooi zo
- voor de vrienden van blz. 96 en verder:
- havik, sperwer, valk, valser geschminkt
- dan Judas in het passiespel.
- De vogelgids heeft mij ver gebracht. Polders.
- Duinen. Limburg. Ontmoetingen. Liefde.
- Soms zie ik nog iets vliegen dat op
- een bladzij uit de vogelgids lijkt.
Mentale haring
- De haring
- die je je voorstelt
bij het woord haring
- is je mentale haring.
- Dat hoeft geen echte haring te zijn,
- het kan ook de geep, schol of rog zijn
- die je zag op de visafslag terwijl
- een gezaghebbende stem zei: haring.
- Het hoeft geen levende haring te zijn.
- De mijne ligt steevast met de staart links
- en de ontbrekende kop rechts
- bestrooid met uitjes.
- Vaak hebben we meer dan één mentale haring:
- ook de levende zilvervis op de Brouwersdam
- zo overvloedig dat hengelaars baldadig werden
- (geen reclame voor de hengelsport).
- Of de donkere kroeg op aswoensdag
- waar na een slemppartij van drie dagen
- iets zuurs moet zijn rondgegaan
- - maar elke glimp van vis uitgewist.
- Het Hollandse polderlandschap
- van de zestiende eeuw
- met werkvolk, de mond
- naar de zee gekeerd.
- Voedingsgedrag leidend
- tot een geschiedenis
- vol samenscholingen
en wetten om die te verbieden.
