Selectie uit Bodemdaling:

 

 

 

 

 

Ansichten

 

De Vrijlandtstraat te Pernis (huizen).

De Grootestraat te Goor (huizen en winkels).

De Twentse Bank naast het monument voor de gevallenen.

Veerdam Ameland vanuit de lucht.

Brug bij Sluis 11.

Kleuterschool. Hotel. Gekanaliseerde beek.

Ooit schaamden we ons niet voor de werkelijkheid

die we hadden gemaakt. Ongegeneerd gefotografeerd

en erop vertrouwend dat de wereld overal anders was,

stuurde men zwart-wit ansichten van de ene plaats

naar de andere.

Achterop karig beschreven.

Groeten van …

Gefeliciteerd.

Via deze kernachtige communicatie

vulde zich het beeld van ons land.

Een land van zachte grijstinten

en ordelijke lijnen.

 

 

 

 

 

 

De schildpaddenrace

 

 

Wordt de plank opgetild, komt het invasieleger in beweging.

Desert Storm avant la lettre in de dierentuin.

Dertig kleine tankjes, rugnummers op het schild gekalkt,

beginnen aan een etappe van vier meter,

naar de streep in het zand waarachter

slablaadjes lokkend liggen uitgestald.

Met de vrienden van straat en school

gokken op het winnend nummer.

Maar vooral kijken hoe ze

adembenemend traag

naar alle kanten uitwaaieren.

Herkennen: het tempo waarin je eigen jonge dagen varen

- maandenlange reis tussen ochtend en avond -

en ook geen idee waar het heen moet.

Toch snel van elkaar verwijderd raken

alsof

(drang tot diversiteit

die de schepping eigen is)

het uiteenvallen van de levenslopen

zich al aankondigt.

Daarna limonade.

 

 

 Hanne Wetzer, uit Eindhoven Dichtstad IV

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oud speelgoed

 

Er staan twee afgekloven beren naast mijn bed.

De grijze eenoog die ik ervan verdacht

stormgeluiden te maken, die nacht, februari 1953.

De kleine gele bijna zonder vacht die met mijn broer

ziekenhuis in, ziekenhuis uit ging en door de nonnen

aldaar tot een engelrijk geloof werd bekeerd.

 

Elders in huis glanst het licht zacht op de kleine schedels

van de verveloze dinky toys, made by meccano,

slechts op hoofdlijnen vormbehoud tonend

na hun reis door vele lichtingen kinderhanden:

gewilde botsingen, tuimelingen van tafels,

overnachtingen in het gras.

 

Jong speelgoed helpt je aan de wereld te wennen.

Praatpaal, oefenmateriaal, miniatuur.

Later groeit het op afstand mee tot het oud speelgoed is,

dat niets anders meer wenst voor te stellen

dan zichzelf. Gemangeld en geblutst

helpt het je de wereld te ontwennen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ontsnapping

 

 

Springt de slagboom open, klinkt gedempt gejuich.

Massaal spurt de fabrieksbevolking avond en

aardappels tegemoet. Heilig huis vol vrije tijd.

 

Golf van zwarte rijwielen klotst door de stad.

Een eindeloze rij Belgische bussen transporteert

de bloem der Kempen over de Aalsterweg,

 

duttende hoofden achter glas. Zien niet hoe

de stad zijn vleugels uitslaat. Nieuwbouwwijken

schuiven boerenbedoening voor zich uit,

 

brokkelige stadsrand, cirkel waarbinnen het gist.

Bestorming van  Katholiek Leven als Adamo optreedt.

Rokerige cafézalen, opgejut door bas en drums,

 

opmars van rock & roll. Toch niemand die

het dak afkomt. Integendeel, het gekapte bos

onder de klinkers herrijst twee etages hoger:

 

woud van antennes, zelf geproduceerde ogen

en oren, reikhalzend naar trillingen in bovenste

luchtlagen, waar de toekomst geschreven wordt.

Aquatint van Stijn Peeters, uit Gedempt Geluich

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Begraafplaats Broekhem

 

Op de helling boven de huizen

rustten haagomsloten de rustenden

in aarde die onbeweeglijk leek

tot graafmachines om wille van

een egaal bedrijventerrein

(echo van het motto: werk, werk, werk)

een hap uit de heuvelvoet namen.

Sindsdien zakken de zerken scheef

scheuren hardstenen dekplaten

staan asters uit het lood

schuift, kortom, de voormalige bevolking

inclusief mijn schoonouders, 

heeroom, Jan Hanlo, Hubertina Nix

(om maar enkelen te noemen)

onherroepelijk terug naar het dorp.

Alwaar zij hun oude werk op zullen nemen.

 

Gemeente en kerkbestuur kijken

zwijgend toe alsof ze respecteren

de ondervinding van deze tijdreizigers

dat het leuker is

geschiedenis te maken

dan geschiedenis te zijn.

 

 

 

  

Ode aan de Mijnstreken

 

Kille winters hangen rond in de mijnstreek.

Zwart-wit geschilderde gevels, geur van tucht

en haveloze daken. De schachttorens en de

steenberg, nog te zien op jouw doopoorkonde,

 

liefste. Borinage, Merthyr Tydfil, Katowice,

Lotharingen, Kerkrade, Stolberg, Genk, Geleen:

vulkanen, roervaten van de geschiedenis.

Ze zuigen aan, ze mengen en ze stoten uit

 

wanneer de groeven zijn uitgeput. Als bruinkoolstof

verwaaien de mensen over het land. Neerslag.

Lang voor de TV uniformeerden de mijnstreken

de beschavingen in Europa. Kinderrijkdom,

 

blaasorkesten en treurnis. Ondergewaardeerd

zijn mijnstreken de zwarte vlekken op landkaarten.

Men wil ze wegpoetsen, schoppen als honden,

maar ze grommen en leggen zich terug.

 

Met weggebulldozerde mijnen kan men ze

Bloemoord of Parkstad noemen, onder de

nieuwe verf schemert de oude naam.

Slapende vulkanen, grimmige dromen.